Transparency

Proces udzielania zezwolenia

Stosowanie glifosatu w UE jest dozwolone do 15 grudnia 2022 roku. Obszerny proces wymagający szczegółowej analizy naukowej ze strony wielu kompetentnych i eksperckich podmiotów jest podstawą uzyskania zezwolenia UE na stosowanie glifosatu w herbicydach.

Stosowanie glifosatu w UE jest dozwolone do 15 grudnia 2022 roku. Obszerny proces wymagający szczegółowej analizy naukowej ze strony wielu kompetentnych i eksperckich podmiotów jest podstawą uzyskania zezwolenia UE na stosowanie glifosatu w herbicydach.

12 grudnia 2017 roku, po uzyskaniu przychylnego głosowania kwalifikowaną większością państw członkowskich, Komisja odnowiła zezwolenie dla glifosatu na 5 kolejnych lat. Oznacza to, że glifosat można stosować w UE jako substancję aktywną w środkach ochrony roślin do dnia 15 grudnia 2022 roku. Niemniej jednak, po przeprowadzeniu oceny bezpieczeństwa, każdy środek ochrony roślin musi uzyskać zezwolenie kompetentnych władz w krajach UE. Środki ochrony roślin określa się również mianem pestycydów.

Zgodnie z prawem UE, zezwolenie wszystkich aktywnych substancji musi podlegać okresowej inspekcji; zwykle jeden kraj członkowski UE (tzw. Sprawozdawca) jest odpowiedzialny za naukową ocenę substancji aktywnej. Ocena jest następnie zatwierdzana przez kompetentne władze wszystkich pozostałych krajów członkowskich UE, podczas gdy cały proces jest nadzorowany przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Pełen opis procesu UE dotyczącego zatwierdzania substancji aktywnych oraz wydawania zezwolenia dla środków ochrony roślin można znaleźć na niniejszej stronie.

W przypadku glifosatu, z uwagi na bardzo dużą liczbę badań naukowych, które należy ocenić, i związanym z tym dużym nakładem pracy, kraje członkowskie zgodziły się, że następująca grupa krajów będzie pracować wspólnie jako Sprawozdawca: Francja, Węgry, Holandia i Szwecja. Te cztery kraje tworzą tzw. Assessment Group on Glyphosate (AGG), utworzoną w kwietniu 2019 roku.

Zgodnie z zasadami panującymi w UE, na trzy lata przed wygaśnięciem zezwolenia (tj. do 15 grudnia 2019 r.), firmy, które chcą utrzymać zezwolenie na stosowanie glifosatu, muszą przedłożyć do Komisji Europejskiej wniosek o odnowienie. Następnie, do 15 lipca 2020 roku, dokumentacja obejmująca setki badań oraz tysiące artykułów naukowych dotyczących glifosatu, jego bezpieczeństwa oraz stosowania jest dostarczana oceniającym krajom członkowskim (AGG) oraz Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Po sprawdzeniu kompletności dokumentacji, kompetentne krajowe władze członków AGG poddadzą ocenie badania oraz artykuły naukowe tworzące tę dokumentację i przygotują szkic Raportu z Oceny Odnowienia (RAR). Z uwagi na chronologię przedstawioną w przepisach UE, RAR w przypadku glifosatu powinien być gotowy w lipcu 2021 roku. W tym momencie otwarte zostaną konsultacje publiczne: każdy będzie miał możliwość wypowiedzenia się na temat zawartości RAR w internecie.

Następnie, Raport jest przesyłany do EFSA oraz innych krajów członkowskich UE do recenzji. Pod koniec tego procesu, EFSA publikuje swoje Wnioski na temat bezpieczeństwa glifosatu i przesyła je do Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności.

W oparciu o naukowe wnioski przedstawione przez EFSA, Komisja Europejska sporządza wniosek ustawodawczy dotyczący odnowienia lub nieodnowienia zezwolenia na stosowanie glifosatu. Ten wniosek ustawodawczy jest poddawany dyskusji w ramach Komitetu, któremu przewodniczy Komisja Europejska, a biorą w nim udział eksperci ze wszystkich krajów członkowskich UE. Ci eksperci ostatecznie głosują nad tym, czy glifosat powinien uzyskać odnowienie zezwolenia w UE. Pozytywny wynik uzyskuje się przy kwalifikowanej większości krajów członkowskich głosujących za stosowaniem substancji aktywnej – glifosatu. Na niniejszej stronie można znaleźć również informacje na temat wymagań dotyczących zezwolenia.

Tylko po uzyskaniu odnowienia zezwolenia dla substancji aktywnej, produkty zawierające tę substancję mogą uzyskać (ponowne) zezwolenie na stosowanie zgodnie z przeznaczeniem w każdym kraju członkowskim.